تبلیغات
امیرحسین خوش حال - شعر
یکشنبه 26 مهر 1394

شعر

   نوشته شده توسط: امیر حسین خوش حال    

خلاصه ای ست از مثنوی ام که برای عباس سروده ام:

 

لبیك شاه علقمه ...

دل مـــن شــــورِ عـــجیبی دارد

كربـــلا حسِّ غـــریــبــــی دارد

عاشـــق مـــرثیـــه ی یاس شدم

بـــاز دلـــواپــس عــبــاس شدم...

قحــــط آب اسـت اگــر او نــرود

كاش عــبــاس بــه آن ســـو نرود

تا سوی خــــیمه كـــمی آورَد آب

طرف عــلقــمــه می شد به شتاب

این عجب بین كـه كنون آب حیات

آمــده در طــلـــــب آب فـــرات.

بِنـِـگــر در دلِ آبــــی عـــــباس

از چــه در حـال شـــتابی عباس؟

به كـجا مـــی روی ای ماه مـنیر؟

اندكی آب بــخـــور، تـــشنه نمیر

آه ای آب چــه یاغـــی شـــده ای

سبب كشتـــن ســـاقــی شده ای

ماه می رفـــت و علـــم بر دوشش

بدتریــن حـــادثه در آغـــــوشش

نــكنــد تــیر بـــه دستـش بزنند

یا كه شمــشیــر بـه دستش بزنند

كوفیان رشـــك تــــو دارند عباس

چشـــم بــر مشك تو دارند عباس...

ماه از نـــهر چــو طوفان می رفت

آب در مــشك شــتابان مـی رفت

زیر گامــش زمــیــن مـــی لرزید

با نگاهــــش یــــقین مــی لرزید

مشـــــك او را گـــذر تـــیر درید

وقـــت جانبـــازی ی عباس رسید

دست خـــود داد و دو بالـش دادند

در بــهــشـت آب زلالــش دادنــد

كـوفــیان! این هـمه مستی تا كـِی ؟

زر و دیـــنار پـــرستی تــا كــی ؟

این گُل تشنه كه در دست شما ست

به خــدا كــه پســـر شیر خدا ست

دیگر از سفـره ی دین نــان نخورید

سـر فـــــرزنـــد عــلی را نـــبُرید

تیشــه بــــر ریشه ی احساس نزن

نیـــزه بر صـــورت عـــباس نــزن

نخـــوت كـــوفــه گـُهر می شكند

داغ عــباس كــمـر مـی شــكنــد

آه عبـــاسِ دلاور بـــــــرخـــــیز

قـــمر خانـــه ی حــیدر بـــرخیز

بر ســــر نیـــزه چـه زیبا شده ای

مثل خـــورشیــــد هویدا شده ای

بــر ســر نیــــزه عـــجب تابیدی

مــاه بـــودی و كــنون خورشیدی

لالــه هـــا خــون جگر عباس اند

آب ها در بــه در عـــبـــاس انـد...

امیر حسین خوش حال