تبلیغات
امیرحسین خوش حال - دلنوشته
سه شنبه 12 آبان 1394

دلنوشته

   نوشته شده توسط: امیر حسین خوش حال    نوع مطلب :دل نوشته ،

دلنوشته

سلام دوستان.

« صادق هدایت » را به قطع از من بهتر و بیشتر میشناسید. من هم کمی میشناسمش. مطلبی را گفته که من خیلی دوستش دارم. میگوید که « طی تجربیات زندگی به این مطلب برخوردم که چه ورطه ی هولناکی میان من و دیگران وجود دارد، و فهمیدم که تا ممکن است باید خاموش شد، تا ممکن است باید افکار خودم را برای خودم نگه دارم.. »

راستش را بخواهید مدتی ست که به این نتیجه رسیده ام: هیچکس هیچی نمی فهمد. باور کنید هیچکس هیچی نمیفهمد. حرفم درباره ی « فهمیدن » است نه « دانستن ». دانستن با فهمیدن فرق میکند، خیلی ها خیلی چیزها می دانند ولی دانسته هایشان را نمی فهمند. عمده ی ما وقتی که حرف می زنیم یا نظری می دهیم بر اساس دانسته هایمان است نه بر اساس فهمیدن هایمان. کاش خدا به ما نعمت فهمیدن را هم می داد.

همه ی ما می دانیم که در عراق و سوریه چه خبر است ولی نمی فهمیم که چه خبر است. وقتی کسی عزیزی را از دست می دهد همه ی ما می دانیم که عزیزش را از دست داده است ولی نمی فهمیم که چه اتفاقی افتاده است.

همیشه همه چیز را بر اساس دانسته هایمان قضاوت می کنیم، و چه کار بدی ست اینکار. قضاوت کردن خیلی بد است، قضاوت کار ما نیست، ما خدا نیستیم که بتوانیم بنده های خدا را قضاوت کنیم. چقدر بد حرف میزنم ببخشید. به قول کاظم بهمنی:

درد یک پنجره را پنجره ها میفهمند / معنی کور شدن را گره ها میفهمند

چه آدم های بی شماری بوده اند که قضاوتشان کرده ام، و چه آدم های بی شماری بوده اند که قضاوتم کرده اند. چقدر درباره ی چیزهایی حرف زده ام که نباید می زده ام، چقدر برای مردم تعیین و تکلیف کرده ام که نباید می کرده ام، چقدر به دیگران اعتراض کرده ام که نباید می کرده ام، چقدر به خودم حق داده ام که نباید می داده ام، چقدر در ذهنم پشت سر دیگران چیزی گفته ام که نباید می گفته ام، و چقدر این چقدرها زیادند...

به خدا گاهی سکوت و لبخند برای همه چیز کافی ست. باور کنید برای همه چیز کافی ست. کاش بیشتر در دلمان یا ذهنمان زندگی می کردیم، ما روز و شب در حال حرف زدنیم، حرف زدنی که گاهی با عربده همراه است. فقط منتظریم کسی چیزی بگوید یا کاری کند تا دهانمان را باز کنیم و مثل مسلسل حرف پرتاب کنیم. کاش ساکت بودیم. کاش وکیلان در دادگاه اینقدر حرف نمیزدند، کاش قاضیان حرف نمیزدند، کاش قانون اینقدر حرف نمیزد، کاش تبصره ها نبودند، کاش مادّه ها و آیین نامه ها نبودند، کاش میکروفن نبود، کاش بلندگو نبود، کاش سخنرانی نبود، کاش میشد یک مسؤول دو ساعت به جای حرف زدن سکوت می کرد. کاش می شد خطیب نماز جمعه یک هفته سکوت می کرد، کاش یک دسته ی عزاداری برای امام حسین با سکوت عزاداری می کرد.

دهان های ما گشاد شده اند، دهان های گشاد لقمه های گنده هم می خواهند، دهانمان را باز می کنیم تا شکممان را سیر کنیم. چه جالب من هم نمیفهمم که چه نوشته ام، من هم به جای سکوت، حرف زدم. از اینجا به بعدش را سکوت می کنم ....................................................................................................................... ...............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................  ...............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................امیرحسین امیرحسین خوش حال « کولی »