تبلیغات
امیرحسین خوش حال - شعر عاشقانه
یکشنبه 29 مرداد 1396

شعر عاشقانه

   نوشته شده توسط: امیر حسین خوش حال    نوع مطلب :اشعار جد ،

سلام دوستان عزیزم.

گاهی کنارِ ریلِ قطارِ «قائمشهر» قدم می زنم. دلگیر است و تلخ. بوی رفتن می دهد. با آن حال و هوا سروده شده است و تقدیمتان:

جدائیِ من و تو ابتدای بحران بود

شبیهِ کندنِ شهری ز خاکِ ایران بود

تو بغض کردی و رفتی؛ کسی نمی خندید

کنارِ لاشه ی من کرکسی نمی خندید

هنوز خاطره دارد ز بودنت این شهر

چقدر حوصله کردم درونِ قائمشهر

سکوتْ سهمِ من است و فشارِ تنهایی

شبیهِ معجزه گشته دو استکان چایی

صدای قلبِ مرا این قطار می فهمد

سری که رفته در آغوشِ دار می فهمد

قسم به « مولوی » و شعرهای تلخِ خودم

که من دوباره شکستم؛ دوباره پا نشدم

قدمْ دوباره زدم در سکوتِ طوفانی

چه سرنوشتِ بدی: « شاعری خیابانی »

نبودی و سرِ بودن قمار می کردم

پس از تو با دلِ تنگم چه کار می کردم؟

پس از تو چاره ندارم، چرا نمی فهمی؟

کنارِ ریلِ قطارم، چرا نمی فهمی؟

قطارِ ساری و مشهد، قطارِ ساری و من

چه خودکشیِ قشنگی به رویِ ریلِ ترن

قطار می گذرد یک « امیر » افتاده

کنارِ ریل و « حُسینش » در آنورِ جاده

کنارِ ریلِ قطار آدمی رها شده است

وَ «خوش» که از سرِ «حالِ» خودش جدا شده است

هزار و سیصد و رفتی؛ هزار و سیصد و رَفـ ...

قطارِ ساری و مشهد؛ قطارِ ساعتِ هَفـ ...

اَ میـ ر حُـ سِیـ نِ خُشـ حال

@Ahkhoshhal

 


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.